Süperkompanzasyon (Supercompensation)[1]
Antrenman stresinin ardından yeterli toparlanma süresi verildiğinde vücudun önceki seviyesinin biraz üzerinde bir kapasiteye ulaşmasıdır. Bu döngü — stres, yorgunluk, toparlanma, uyum — antrenmanın temel biyolojik mantığını oluşturur. Bir sonraki antrenman süperkompanzasyon penceresinde yapılırsa kazanımlar birikerek artar; çok erken ya da çok geç yapılırsa kazanım azalır.
İlgili: Periyodizasyon, Aşırı Yüklenme İlkesi, Deantrenman