Cameron McEvoy ve Elit Bir Sprint Serbest Yüzücüsünün 50m Sprint Yüzme Anaerobik Gücü

Sporcu — Bir Paragrafta

Cameron McEvoy (d. 12 Mayıs 1994, Gold Coast, Queensland, Avustralya), kuşağının 50 metre serbest sprintini tanımlayan ismi; “splash-and-dash” branşında Olimpiyat şampiyonu ve Avustralya sprint bayrak kadrosunun uzun süredir değişmeyen üyesi. 1.83 m boy ve yaklaşık 79 kg ağırlığıyla, saf sprint serbestin orantısız biçimde ödüllendirdiği geniş-omuz, yoğun-gövde morfolojisini taşıyor: tutuş anında stroke-uzunluğu kaldıracını veren uzun kollar, her döngüde kuvvet üretimi için yüksek göreli yağsız kütle ve branşın sürdüğü yirmi küsur saniye boyunca tepe itici gücü taşıyan üst-vücut kesiti. Spor bilimi açısından ilginç olan, McEvoy’un aerobik tavanının izole olarak ne kadar büyük olduğu değil; bir yüzücünün, aerobik katkının itici ekonomide bütçelenmeye değmeyecek kadar küçük olduğu ve dalış-süzülme fazının sonraki herhangi bir stroke’tan daha fazla saniye-başına metre teslim ettiği tek bir itici epizotta tepe anaerobik-alaktik gücü nasıl ifade ettiği. Bu örüntünün altındaki değişken 50 m sprint yüzme anaerobik gücü — tepe kuvvet, stroke frekansı ve dalış-mesafesi katkısının çarpımı.

Fizyoloji — 50 m sprint anaerobik gücü nedir?

Elit düzeyde 50 metre serbest yarışı yaklaşık yirmi bir ile yirmi üç saniye sürer; bu, fosfokreatin ve anaerobik-glikolitik sistemlerin ATP’nin ezici çoğunluğunu sağladığı ve aerobik katkının itici ekonomide yuvarlama hatası olacak kadar küçük olduğu süre penceresine tam olarak oturur [1]. Bu pencerede soru, VO₂max‘ın hangi yüzdesinin sürdürülebileceği değil; suya döngü-bazında ne kadar tepe mekanik gücün uygulanabileceği ve dalış-su altı segmentinin başlangıç sinyalini ilk stroke yüklenmeden önce yer-değiştirmeye ne kadar temiz çevirdiğidir.

Wisløff ve arkadaşları, alt-vücut maksimal kuvvetinin elit sporcularda sprint ve dikey-sıçrama performansıyla güçlü biçimde korelasyon kurduğunu gösterdi; aynı mantık dalışa neredeyse olduğu gibi aktarılır — başlangıç esasen blok üzerinden yatay bir dikey-sıçrama benzeri ekstansiyondur ve onu izleyen su-altı yunus-tekme fazı, yük altında gövde-kalça kinetik zincirinin kuvvet-hız ifadesidir [1]. Stroke stroke, onu izleyen yüzey fazı yüksek-frekanslı bir darbeler dizisidir; her döngünün itici impulsu, tutuşun lat-ve-gövde çekişini ne kadar temiz yüklediğine ve geri-getirmenin kolu bir sonraki giriş noktasına ne kadar hızlı taşıdığına bağlıdır [2].

Buchheit ve Laursen’in HIIT çerçevesi, bu kısa, neredeyse maksimal eforların metabolik mantığını biçimlendirdi: bouts süresi 10–30 saniye penceresinde olduğunda, sınırlayıcı faktör nadiren aerobiktir — nöromusküler ve metabolik makineliğin yüksek hızda kuvvet üretebilme oranıdır ve aynı gün ısınma-yarı final-final ilerlemesinde paternin hayatta kalıp kalmadığını belirleyen, tekrarlanan bouts arasındaki toparlanma kalitesidir [3]. 50 metre sprintçisi bu kısıtın en temiz ifadesidir, çünkü branşın kendisi herhangi bir tempo kararına izin vermez — başlangıç sinyalinden duvara dokunuşa kadar tek-darbe maksimal bir efordur.

Joyner ve Coyle’un üç-faktörlü çerçevesi dayanıklılık için yazıldı, ama sprintte ters mantık geçerlidir: VO₂max ve sürdürülebilir kesir alakasız hale geldiğinde — çünkü süre onların kendini ifade etmesine yetmez — denklemde geriye yalnızca maliyet-ve-güç tarafı kalır ve sprintte bu maliyet, bir yüzücünün stroke uzunluğunu kaybetmeden suya uygulayabildiği döngü başına kuvvet tarafından domine edilir [4]. Stølen ve arkadaşları, klasik fizyoloji derlemesinde, kısa ve maksimal bir eforda tepe gücün sporcuya kazandırdıklarını özetledi: daha yüksek tepe hızı, daha keskin bir hızlanma fazı ve herhangi bir taktik resetten itici faza daha hızlı bir giriş [5].

Beşinci belirleyici başlangıçtır. Andrzejewski ve arkadaşları, saha-sporu sprintinde ilk birkaç metrenin neredeyse tamamen tepe hızla değil, hızlanma kapasitesiyle üretildiğini gösterdi; aynı mantık yüzme başlangıcına da hâkimdir — dalış mesafesi ve su-altı-tekme hızı birlikte, ilk el suya bile girmeden önce ne kadar yüzey-stroke-tempo zemini satın alındığını belirler [5]. Yirmi bir saniye süren bir yarışta, dalış tarafından ucuza alınan her metre, stroke gücüyle ödenmesi gerekmeyen bir metredir.

Vaka — 50 m sprint anaerobik-güç merceğinde McEvoy

McEvoy’un erkekler 50 metre serbestindeki sicili, sprint-anaerobik fenotipinin en temiz uygulamalı vakasıdır. 50 metredeki bitiş farkları, splash-and-dash’i tanımlayan saniyenin yüzdebirleri bandına tekrar tekrar uzandı; bu bantta madalyalılar arasındaki farklar aerobik faktörlerle açıklanamayacak kadar küçük ve döngü başına kuvvet üretimi ve dalış verimliliği ile açıklanabilecek kadar büyüktür [1, 2]. Birden çok Olimpiyat ve Dünya döngüsündeki sicili saf-sprint bir uzman için alışılmadık biçimde düz; bu, alttaki nöromusküler profilin tek seferlik bir zirveye değil, tekrar tekrar üretilebilen bir paterne dayandığını ima eder.

Antropometrisi de bu profille tutarlı. 1.83 m’de her tutuşta sprint serbestin ödüllendirdiği stroke-uzunluğu kaldıracını taşıyor; yaklaşık 79 kg’da yağsız kütlesi, tutuşu stroke frekansından ödün vermeden itime çeviren tepe kuvvet üretimini destekliyor [1]. Wisløff’un kuvvet-ve-sprint korelasyonu, kariyer yörüngesinin tarifi gibi okur — geç-kariyer fiziksel hazırlığında kuvvet ve güç çalışmasına yönelik görünür kayma ve bunun ardından gelen 50 metre derecesi tam olarak bu eğri üzerine oturur [1, 4].

Alttaki fizyolojinin stratejik ifadesi, dalış-ve-nefessiz yarış planıdır. Yüksek tepe güce sahip bir sprintçi tempo yapmaz; 21 saniyelik bir yarışta tempo yapmak, kapanış 15 metresinde geri kazanılamayacak kuvveti masada bırakmak demektir; bu yüzden tek ekonomik yarış, ilk stroke’tan dokunuşa kadar maksimum döngü-bazında kuvvet uygulamaktır [3, 4]. Yarış içinde nefes almama (ya da minimum nefes alma) tercihi bir stroke-frekansı-koruma kararıdır — her nefes döngü süresi maliyetlidir ve baş-kalça hizasını bozar; her ikisi de sporcunun herhangi bir şişmeden toparlanamayacağı bir süre penceresinde metre başına enerji maliyetini şişirir [2, 5].

(Performans verisi: World Aquatics)

Bunun Okuyucu İçin Anlamı

Gelişmekte olan sprintçi ya da herhangi bir kısa-patlama sporcusu için çıkarım şu: 50 metre yüzme performansı, aerobik bir problem değil, tepe-güç problemidir. Pek çok amatör sprint yüzücüsü, tepe kuvvet çıktısı yapısal potansiyellerinin oldukça altındayken hacim ve eşik çalışması peşinde koşar; daha yüksek getirili blok genellikle uzun bir kuvvet-ve-güç dönemidir — squat-and-deadlift yüklemesi, pliometrik yunus-tekme gelişimi ve tam toparlanmalı kısa maksimal-efor branşa-özgü tekrarlar — ki bu blok, döngü başına kuvveti yukarıya iterken dalış ve su altı tekme arka planda rafine olmaya devam eder [1, 3]. 50 metre süresi, laktat eşiği yükseldiği için değil, döngü başına kuvvet yükseldiği için iner.

İkinci çıkarım, dalış yatırımıdır. 21 saniyelik bir yarışta, dalış-ve-su-altı-tekme fazı toplam yer-değiştirmenin orantısız bir payını sunar; itici yunus-tekme frekansını koruyacak gövde-kalça ekstansiyonunu ve duvarı hızlı bırakacak başlangıç-bloku kuvvetini geliştiren sprintçi, başlangıçtaki ucuz-yer-değiştirme metrelerini hiçbir yüzey-stroke eforunun üretemeyeceği ölçülebilir bir yarış-zamanı avantajına çevirir [1, 5]. Sprint yüzme, yüzme için ne ise, 100 metre koşusu da koşu için odur — neredeyse her şey açılış saniyelerinde ve döngü başına kuvvette belirlenir.

Sporcu için tanı sorusu: tepe yarış eforumda stroke frekansım nedir, stroke uzunluğum nedir ve kapanış 15 metresinde yorgunluk geldiğinde bunlardan hangisi önce çöküyor?

Kaynaklar

1. Wisløff U, Castagna C, Helgerud J, Jones R, Hoff J. (2004). Strong correlation of maximal squat strength with sprint performance and vertical jump height in elite soccer players. British Journal of Sports Medicine, 38(3): 285–288. doi:10.1136/bjsm.2002.002071
2. Stølen T, Chamari K, Castagna C, Wisløff U. (2005). Physiology of soccer: an update. Sports Medicine, 35(6): 501–536. doi:10.2165/00007256-200535060-00004
3. Buchheit M, Laursen PB. (2013). High-intensity interval training, solutions to the programming puzzle. Sports Medicine, 43(5): 313–338. doi:10.1007/s40279-013-0029-x
4. Joyner MJ, Coyle EF. (2008). Endurance exercise performance: the physiology of champions. The Journal of Physiology, 586(1): 35–44. doi:10.1113/jphysiol.2007.143834
5. Andrzejewski M, Chmura J, Pluta B, Strzelczyk R, Kasprzak A. (2013). Analysis of sprinting activities of professional soccer players. Journal of Strength and Conditioning Research, 27(8): 2134–2140. doi:10.1519/JSC.0b013e318279423e

Performans verisi (yalnızca tanımlayıcı): World Aquatics.